Blog nummer DERTIIGGG!!!! Dat betekent niet dat ik al dertig weken achter elkaar blog, maar al langer! Minstens dertig weken want soms zat er even een weekje met niks tussen (zie je hoe ik nu iets negatiefs (niet elke week stipt) heb kunnen ompraten naar iets positiefs (minstens dertig!)). Ok, dan heb ik ook meteen mijn bruggetje kunnen slaan, want deze blog gaat niet over afgelopen week maar die week daarvoor. Komt tie:

Ik wist dat ik niet op zondag in Hilversum kon zijn, door een optreden die ik had staan in Vlaardingen. Dus als enthousiaste leerling van de Radioschool vroeg ik om huiswerk. Mijn huiswerk opdracht werd: maak een item over je favoriete plekje. Meteen dacht ik aan Disneyland, maar gelijk daarna dacht ik aan het podium: aan die minuten voordat je optreden begint, die eigenlijk helemaal niet zo leuk zijn, maar zodra je mag spelen wel weer leuk zijn. Dat leek me ook een stuk fijner om naar te luisteren dan drie minuten ‘It’s a small world’ aan te zetten.

Maar hoe begin je zoiets? Hoe maak je zoiets? Dan maar eerst een tekst schrijven. Oh, hier is het misschien wel leuk om dit geluidje te plaatsen, hier dit geluidje en hier moet dan mega applaus (want het is radio, dat mag je iets overdrijven). Maar hoe kom ik aan applaus? Ik kon kiezen om het publiek die ik zelf zou hebben op zondag op te nemen, maar ergens vond ik het ook een fijn gevoel als ik mijn opdracht op zaterdag al kon inleveren, zodat ik alle aandacht zondag op mijn echte optreden kon focussen. Gelukkig zingt mijn moeder elke woensdag in een pop koor in Leiden (Prestige), dus ik ging gezellig mee om applaus en geroezemoes op te nemen. Super leuk ik heb nog nooit zoveel applaus gekregen terwijl ik niks speciaals deed, behalve dan met een opname apparaatje op het podium lopen.

Top! Die geluiden staan erop. Dan nog even luisteren of je het hoort als ik aan een gordijn schuif en als ik mijn gitaar omhang. Nee, dat hoor je niet echt. Oh, dan zenuwachtige voetstappen op een houten vloer! Dat hoor je wel. En als klapper nog even een professioneel stemacteur vragen of hij een zinnetje kan roepen! Thanks Oliver Alexander!

Dan een beetje editten, de geluiden op de goede plek zetten en klaar…

Luister hem hier terug!

De hele week was ik dus bezig met die twee minuten voor showtime. Helaas, hoe goed je dat ook voorbereidt gaat dat niet altijd even goed in het echt en struikelde ik met de woorden ‘Oh, volgens mij was dat mijn cue’ het podium op in Vlaardingen. Gelukkig was het publiek geweldig en hebben we er met z’n allen een fijne show van gemaakt!

Heerlijk zo’n theatershow! Speelt toch lekkerder en veel vrijer dan achtergrond muziek in een druk restaurant.